Volle kerken, uitverkochte zalen en afgeladen tribunes bij de concerten op de Hofvijver. De vierde editie van Festival Classique was opnieuw een groot succes. Uit het hele land kwamen de bezoekers: beginnende klassiekemuziekliefhebbers die zich thuis voelen bij de laagdrempelige sfeer, maar ook doorgewinterde kenners, die ook het informele karakter van het festival waarderen, maar bovendien kwamen om nieuwe stukken en talenten te ontdekken.

Mevrouw de Componist
Want er viel veel te ontdekken. De meeste programma's waren namelijk verre van standaard. Verrassend samengesteld waren de twee portretten van Alma Mahler en Cécile Chaminade in Pulchri Studio (de serie Mevrouw de componist). Alma Mahler heeft, zo bleek, gedurfde liederen geschreven, totdat haar man Gustav haar het componeren verbood. Maartje van Weegen gaf het programma een pakkende context met fragmenten uit Alma's brieven en dagboeken. Cécile Chaminade, een leerlinge van Bizet, was misschien niet de meest vooruitstrevende componiste van haar tijd, maar schreef zulke welluidende liederen en fluitcomposities, dat je niet begrijpt dat ze bijna nooit worden uitgevoerd. De sopraan Irene Maessen, de fluitiste Eleonore Pameijer en de pianiste Reinild Mees hielden voor deze vergeten pareltjes het best denkbare pleidooi.

De Kernproef
Dvoráks Amerikaanse strijkkwartet is een echte klassieker. Het stond op de lessenaars van het Matangi Kwartet, dat in de Kernproef, net als vorig jaar, de conventies rond muziekbeleving aan het wankelen bracht. Nu werd getest of de prikkeling van alle zintuigen onze muziekbeleving verandert. De Kernproef opende met het langzame deel in een pikdonkere bioscoopzaal. Dit versterkte vooral de bewondering voor het samenspel van de kwartetleden, die totaal niet van de wijs raakten. Vervolgens werd de smaak van het publiek geprikkeld met een drankje en hapje, daarna de reuk met aromajockey Scentman, die vanille, feromonen en bloesemvleugjes de ruimte in joeg. De finale van het kwartet kreeg bovendien een pakkende videoclip mee. Na afloop was er een geanimeerde forumdiscussie met de opvallende uitkomst dat de bezoekers het experiment graag overtroffen zien in de volgende editie (dat wordt een spannende uitdaging). 

La Clemenza di Tito
Eigenlijk is het hele festival een kernproef. Want de vaste concertrituelen gaan enthousiast op de helling. In de meeste concerten is de vernieuwende presentatie geen franje, maar krijgt de muziek meer inhoud en context. Zoals in The Making of Clemenza di Tito in de Koninklijke Schouwburg, waarin oud-nieuwslezer Philip Freriks optrad als presentator. Het was een voorproefje van de productie van Mozarts opera La Clemenza di Tito door de Dutch International Opera Academy (met studenten uit Den Haag en Amsterdam). De première (drie maanden voor zijn dood) van La Clemenza was voor Mozart zeer teleurstellend. Freriks maakte dat voelbaar met teksten uit memoires van de adellijke bezoekers, die door het copieuze diner vooraf weinig ontvankelijk waren en de opera afschreven als saai, waardoor het stuk tot ver in de twintigste eeuw bijna nooit op de planken kwam. Leuk waren de interviews van Freriks met dirigent Richard Egarr en met de klarinettiste die het verschil tussen haar gewone klarinet en bassethoorn demonstreerde. Op onze conservatoria studeert overigens verrassend zangtalent. Noteer de namen van Katrien Baerts en Karlijn van Baardewijk. Daar gaan we meer van horen.

Slotconcert
Met een uur uit Gershwins Porgy and Bess (Opera onder de sterren) eindigde het vierde Festival Classique. Het Residentie Orkest heeft met Andrew Grams een vitale en overtuigende gastdirigent in huis gehaald. De rollen waren geweldig gecast. Festivaldirecteur Stef Collignon sloot het festival af met de mededeling dat de lustrumeditie volgend jaar plaatsvindt op 17, 18 en 19 juni en dat de Nach van Bach terugkomt. Het publiek gaf het festival een staande ovatie.

Nog eens terugkijken?
Hier kunt u een aantal concerten en reportages van het festival opnieuw beleven.